30 Eylül 2013 Pazartesi

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 5

YOK.

Gece. Gözlerin. Sessiz. Yokluğun saklanmış olmalı uykusuzluğuma, bulmalıyım. Bulmam lazım, korkuyorum. Çok basite aldık dünyayı biz büyürken, küçümsedik. Yavaş ömürlerimizi aynı ipe dizdik üstelik, otuziki ya da otuzüç tam saymadım… Tam saymadım belki otuzdört. Heveslenme hemen, parlatma gözlerini, bizimkinden dua çıkmaz. Çıkmadı sen de biliyorsun, kabul olmadı ya da… Sen ettin mi bilmiyorum, ben pek dua etmem. Ben düşünürüm, “O” anlar. Daha kolay öylesi saymaya da gerek yok otuziki, otuzüç… Dur! Sakın parlatma gözlerini, korkarım. Güzellerdir çünkü… Yani güzeller biliyorum. Üşüdüğümden biliyorum. Otuzdört! Hayır.. doğrusu otuzüç onun, kabul olmayacak, sen de biliyorsun. Bir de.. açma gözlerini, bu karanlık iyi böyle… Şurada bir yerlerdedir yokluğun bulmalıyım! Dedim sana; biz çok küçümsedik dünyayı. Hiç mi yoktu çevremizde bize kızılderili atasözleri söyleyecek birileri.? Şöyle dumanlı bir gecede mesela, kısık, esrarengiz sesiyle ve fazla votkadan göz teması kurmadan diyemez miydi kimse bize; “bu dünya aslında boş, sen ve yokluğun varsınız o kadar!” diye… Sahi, güzel miydi gözlerin o kadar? Neyse… Üşüyorum, kapatalım gözlerini…

Gece. Karanlık. Sessiz. Korktuğumdan değil, en belasını bilirsin korkularımın, korkak cesurlardanımdır ben. Ama inan, bulmalıyım! Dur! Vazgeçtim. Sakın inanma! İnanma çünkü soğuk oluyor burası. İnanma çünkü inanılacak hiçbir şey yok aslında dünyada. Neye inanılması gerekiyorsa daha önce kızılderililer hepsine inandı. Lüzum yok bize… Hem sen de biliyorsun, bu dünya aslında boş. Bir sen varsın, bir ben, bir de yokluğumuz. İnanmayalım o yüzden… Daha çok dua ederiz sonra, dualarımız kabul olmaz sonra yine “O” nu suçlarız. Hâlbuki “O” en masumumuz, bütün kabahat otuzikinin. Biraz daha bekle n’olur, şimdi bulurum. Ihlamur yaparım sana istersen, bal da koyarım içine. Ne güzel de kokar dumanı tüterken taze ıhlamur. Uykun gibi kokar. Eskiden. Yani dünya daha basitken. Gözlerinin kapalı olmasına tahammül edebildiğim tek zamandır taze ıhlamur kokusu, sen bunu bilmezsin. Dedim kaç kere; otuziki değil, otuzüç! Otuzdörtse zaten kafa karışıklığı… Ama sayma sakın kabul olmayacak. Hem yanlış dizilmiş dağılmaya çok müsait. Bulacağım inan… Ya da inanma, çok soğuk oldu burası çünkü… Lütfen kal biraz daha… Biraz daha inanmayalım.

Gece. Karanlık. Sesin. Sesin çok uzak. Olsun... Ben duyarım yine de… Can kulağıyla dinlerim seni. Biliyorsan söyle, bulmalıyım. Bilmiyorsan da söyle… Sen söyle, ben bilirim herkesin yerine. Kızılderilileri sorma, onlar zaten biliyordur. En çoğunu onlar bildiği için ilk önce onlar gittiler, sen de bunu biliyorsun. Sen söyle… Sesin uzak ama duyarım. Can kulağıyla dinlerim seni. Sesin yaprak hışırtısı gibidir çünkü kavak ağaçlarının. Sesin bu dünyada rüzgâra karşı koyabilen tek isyandır. Bak bunu bilmez kızılderililer. Bilselerdi gitmezlerdi. Keşke ben de bilmeseydim. Gitme sakın! Otuzüç doğrusu bunu da biliyorum. Otuzdördün konuyla bir alakası yok. Yok demişken… Dur! Dua etme. Bulamıyorum. Ya da et. Rüzgâr var, sesini duymalıyım...

Sabah. Karanlık. Sessiz. Eskitemediğim ne varsa çıkardım ortaya, sahipsizliğimi çıkardım. Ama yok. Bulamıyorum yokluğunu. Hiç yardım da etmiyorsun üstelik. Hâlbuki biz seninle aynı ipe dizilmiş, dağılmaya çok müsait, -yanlış- otuzüçtük. Bir sen vardın bu dünyada, bir ben, sonrası yokluğumuz… Kızılderililer çoktan terk etmişti buraları. Arkalarında bir yığın söz, o sözleri söyleyecek kısık sesler ve fazla votka bırakarak terk etmişlerdi. Yaşamak basitti, dualar kabul edilebilir. Otuzikiler suçlu, otuzdörtler başıboş ve tüm ballı ıhlamurlar tazeydi o zamanlar. Şimdi sabah artık. Ve eskitemediğim her şey meydanda. Bir yerde  korkularım var ama orası çok karanlık. Yanı başında umut ve kaygılar... Satranç oynamaktalar... Umudun kaleleri düşmüş, vezirini yitirmiş kaygılar son hamlede. Dur! Sen yine de kal lütfen. Haklısın… Hangi otuzüç doğru bulamadık ama biz seninle, kendi yanlışlığımıza bakmadan, tüm suçlu otuzikilere ve konuyla hiç alakası olmayan otuzdörtlere kafa tutan otuzüçtük… Gözlerin cesaretti, sesin umut. Yokluğunsa…

Neyse... Sabah oldu. Yokluğun, yok.  


Yusuf Demirtaş

20 Ocak 2013 Pazar

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 4

ÇOCUK

“Tanrı insanı yalnızlaştırır” dedi çocuk.. “insan da tanrıyı…” Hava çok mu soğuktu.? kar mı yağıyordu.? ertesi gün okullar tatil miydi.? bilmiyorum. İyi bir öykücü olsaydım verebilirdim tüm bu detayları ancak. Hem vali bile değildim protokolden bakınca. “İnsan kendini de tanrıyı da yalnızlaştırır” dedi sonra, bir önceki cümlesinden çark etmiş olacak gücendirmek istemedi tanrıyı besbelli. Zira yalnızlık gücendirir her tanrıyı.

Kolları uzun, yakası ayrılabilen siyah bir palto olabilirdi çocuğun üstünde ve saçları biçimsiz ve dağınık da olabilirdi, gözlük camı da hafif buğulanmış hatta -ucuz camdan olsa gerek.- İyi bir öykü olsaydı, olabilirdi tüm bu detaylar. Sonra kol kısmı başparmağın eklem kemiğini geçen tüm paltolar bol, alttan ikinci düğmesi göbek deliği hizasının üstünde kalan tüm gömlekler dardır zaten genelleme yaparsak. “Tanrı hep genelleme yapar” dedi çocuk, bu dediğinin tanrıyı bir önceki cümlesinden daha gücendireceğinin farkında değildi belki. “Hem öyle olmasaydı her insana ayrı kitap gönderir, hepsini ayrı ayrı cehennemlere koyardı. Ayrı günahların cezası neden aynı cehennemde çekilsin ki.?” diye ekledi. Yirmili yaşlarının ortasında aklınca felsefe yapıyordu işte, bu lafları altmışlarının sonunda diyemeyeceğinin farkında güya kafa tutuyordu evrene.

Sarı uzunca bir atkı bağlasaydı eğer boynuna çocuk ve el örgüsü, atkısına rağmen bej üstüne kırmızı desenli boğazlı bir kazak giyseydi üstelik okuyan etkilenebilirdi tüm bu detaylardan, düşünebilirdi sarı rengin manaları üzerine uzun uzun… Sarı çok ayrılık bir renktir ayrıca, sonbaharlar hariç… “Tanrı da, sarı gibi üzerine düşünmeye çok gelmez” dedi çocuk. “Üzerine düşünülmesin diye verilmişti tüm cevaplar peşin peşin, yüzyirmidörtbin peygamber vasıtasıyla. Belki de ortada sorulacak soru kalmadığı için inanmak ya da inanmamak sadece bir seçime dönüşmüştü.” Seçmek de fazla ayrılık bir sözcüktür bana kalsa, sarı gibi…

Çocuğun en son neyi seçtiğini ya da hangi ayrılıktan geçtiğini bilmiyorum.. -bilen bilir- bilsem de söylemem zaten, çünkü çok sır tutan bir öyküdür bu… “Tanrı da çok sır tutar” dedi çocuk. “Tanrının en takdir ettiğim özelliğidir hatta iyi sırdaş olması” diye devam etti sanki deminden beri tanrıyla saçma bir hesaplaşmaya girip onu sürekli yargılayan ve gücendiren kendisi değilmiş gibi. “Aslında sır sözcüğü doğru tanımlanacak olsa, gerçek sırlar sadece tanrıyla paylaşılanlardır.” İçten içe tanrının bu ketumluğuna hayranlık duyuyordu çocuk o kadar gerçek sır karşısında.

Hava çok soğuktu ve kar aniden bastırmıştı o öğleden sonra, vali çıkıp ertesi gün için okulların tatil edildiğini açıklamıştı. Çocuk ısrarla soğuğa karşı koyuyor hatta bunu kendince tanrıyla bir hesaplaşmaya çevirip eğlenceli hale sokuyordu. Son ayrılığından önce gittiği Moda’daki çay bahçesinde, dışarıda mevsimsel nedenlerden kimsenin tercih etmediği çardaklara oturmuştu, yalnızdı. Kolları uzun gelen, yakası ayrılabilen siyah bir palto vardı sadece üstünde soğuğa karşı koyabilmek için ve el örgüsü sarı uzunca bir atkı.. ve saçları uzamış ve dağınıktı, -ucuz camdan olsa gerek- gözlük camı hafif buğulanıyordu orta şekerli kahvesini her dudağına değdirdiğinde. Daha fincanın ortalarındaydı ki kahvenin ağır telvesi geldi yapıştı damağına, çay ocağına şöyle bir bakıp söylenmek istedi.. sustu…

“Tanrı gibi ketum olabilsem” dedi.

Yine gücendirmişti tanrıyı…


Yusuf Demirtaş

24 Ağustos 2012 Cuma

"SON" ÖYKÜLERİ - 3

TANIKTIR…

Tanıktır büyüyüşüme -bu- acemi öykücünün (güvenmiyorum, acemi kalacak muhtemelen) “ışıksızlıkta” yazdığı -bu- öykü benzeri şiir, şiir benzeri -bu- öykü… Az “ışıklı” bir tren istasyonunda yirmiüç dakika daha bekleyebilmek için kasten kaçırdığım, bana ergenliğimin otomatik kapısız yolculuklarını hatırlatan, şimdilerde içinde envaiçeşit elektronik cihaz (ve hala korkulu yüzler) barındıran banliyö trenleri tanıktır. Mesela o -hep- önünde durduğum gazete satmayan büfe ve -hep- sağ çaprazımda kalan -hep- yere bakan, aslında hiç bana bakmayan uzun siyah saçlı kız tanıktır. Çok uğraşıp aynı vagona binelim diye, kimi zaman fren noktasını kaçıran “huzursuz” makinistler yüzünden aramıza giren hava boşluğunun hayal kırıklığı tanıktır. Kaç kez aşık oldum bilmiyorum yeterince “karanlık” vagonlarda, o sürekli vagonun bitiş noktasında, arkasını demir soğukluğa yaslayan ve asla başını kaldırmayan uzun siyah saçlı kıza… Ve tabi unutmadan..istasyon merdivenlerinin bitiminde yeri değişmeyen, nacar sponsorluğunda “devlet güvenilirliğini” simgeleyen koca yuvarlak demir yolları saati tanıktır büyüyüşüme ve şimdi söyleyeceklerime…

-Çok- yolculuk ettim -çok- araçla ancak -çok- “huzursuz” havası olan az “ışıklı” tren istasyonları ve başını aslında hiç kaldırmayan bir kıza aşık olabilecek kadar “karanlık” vagonlar sorumludur bencil romantikliğimden… O kadar -fazla- gitmiş olmalıyım ki bir yerlerden, en sonunda dönecek o kadar da -fazla- bir yer bulamamanın ve her yere -fazla- gelmenin ağırlığı sebeptir gereksiz gerçekçiliğime…

O uzun siyah saçlı, gözlerini bir türlü göremediğim kız öğretti bana yarım kalmışlığı, hayal kurmayı ve tabi ki ergence platonik aşkın, eve varır varmaz, su sesiyle karışık şehvetini… Bir varmış bir yokmuş diye başlayan masallarda -sürekli- var olanı arayandım büyürken..muhtemelen bu yüzden yetinmeyi bilmedim. Otomatik kapısız ve yetersiz “ışıklı” bir trenin ısrarla en arkasına geçen ve -sürekli- yere bakan bir çift gözü görebilmek ümidiyle, kimsenin tercih etmediği o ters giden koltuğa oturan ve -sürekli- bir şeylerin kendinden uzaklaşmasını seyredendim büyürken..muhtemelen bu yüzden yaklaşmayı da bilmedim. -Aynı- gazete satmayan büfenin önünde, -aynı- uzun siyah saçlı kızla, -aynı- otomatik kapısız yolculuğu bekleyendim ben..ihtimaldir ki, bu yüzden de vazgeçmeyi bilmedim kesin saydığım kendi doğrumdan…

Tanıktır büyüyüşüme –uzun zaman sonra- hala az “ışıklı” bu tren istasyonunda beklediğim otomatik kapılı yolculuk ve envaiçeşit elektronik cihazlı, yeterince “aydınlık” banliyö vagonu… Tam önünde durduğum artık gazete satan büfe ve sağ çaprazımdaki uzun siyah saçlı, koyu kahverengi gözleri olan kız tanıktır…

Koyu kahverengi gözleri olan kız… Tanıktır… -SON-


Yusuf Demirtaş


8 Nisan 2012 Pazar

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 3

SAKA KUŞU

İyiden iyiye sinirini bozmaya başladı bozuk yangın alarmının ara ara çalan anlık tiz sesi. Kapının önüne az evvel gelmiş baharla ilgileniyor olsa hani, duyduğunu neşeli bir saka kuşu sesiymiş varsayıp, üstesinden gelebilirdi belki bu sinir bozukluğunun. Ama ne bahar ilgisini çekiyor bugün, ne de neşeli olup olmadığıyla aslında ilgilenmediği kuş. İnsanlığın en anlamsız anlam yüklemesi zaten, havada bir parça güneş ve ucundan mavilik gördü müydü, öten her kuşun mutlu olduğunu varsayması.. saka kuşları dahil…

Bir de.. sinirini bozan şey, duştan sonra iyi sıkamadığı musluğun küvete aynı periyotlarla damlattığı, pek de iç açıcı olmayan, su sesi de olabilirdi. Ama doksanlar çoktan geride kalmıştı ve ikibinlerin modern depresyonlarında, daha çok yangın alarmları sinir bozucu bir hal alıyordu. Pekala su sesini de mutluluğa yorabilirdi güneşli havalarda insanlık. Sıkışık yaşam alanlarında açtıkları her nefes boşluğuna, irili ufaklı süs havuzları inşa etmelerinin sebebi başka ne olabilir ki..?

Dün kırkikiydi, bugünse her otuzaltı saniyede bir o gıcık tiz ses ilişiyor kulağına. Sanki tüm sürüsünün içinde hala yalnızlığına üzülen bir saka kuşunun acıyla cıyaklaması gibi tiz bir ses… Kaldı ki saka kuşlarının sürüsü olmaz, onlar zaten yalnızdır… 


Başka sesler duymayı diledi. Kapının sesini mesela.. özlemiş olmalı o huzur verici gürültüyü… Sonra, onun içeriye girişinin sesini düşündü.. biraz yorgun ama çokça gülümseyen bir sesti bu… “Çok özlemişim seni” deyişinin sesi geldi aklına.. sımsıkı sarılan bir sesti her pazar günü ritüelinde. Ve tabi.. yemyeşil bakışının sesi bir de… içi ısındı sonra. Bahar kapının önüne kadar gelmiş olsa da içini ısıtan tek yeşil bu sesti çünkü…

Mutfaktaki tıkırtılarını, gözlerinin hafifçe kısılmasına sebep olan kahkahasını, uykudaki nefesini, kızgınlığındaki çığlığını duymayı diledi…

Kapı çaldı ardından… Nicedir kapının önüne kadar gelip bekleyen bahar olmalı diye düşündü. İsteksizce koştu ve aynı saniyede asıldı kapının koluna… Tahta kapı aralanır aralanmaz bir saka kuşu süzüldü içeriye ve doğrudan banyoya giderek, doksanlardan kalma demodelikle, küvete sürekli su damlatan musluğun üzerine kondu.

Anlık, tiz bir cıyaklama geldi banyodan… Neşeli olduğunu varsayıyorum…

Otuzaltı saniye daha geçmişti…

Yusuf Demirtaş

20 Mart 2012 Salı

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 2

Bir kurşun kalem ve silgiyle yapılabilecekleri unutmamak için…
Güleser için…

SESSİZ SEDASIZ

“Bekle” dedi, sessiz sedasız… Sessiz sedasız konuşabilmeyi yeni öğrenmişti. Zamanında çokça susturulduğunda değil, susmamıştı da zaten..ama artık, az biraz sessiz sedasız konuşabilme ihtiyacı hissediyordu. Yaşlanıyordu belki..belki de çoktan yaşlanmış gençleşmeyi diliyordu sadece… Ve sadece “bekle” dedi, sessiz sedasız. Kulakları ağır işittiğinden hiç değil, tanrı biliyor duymaması gereken çok şey duymuştu şimdiye kadar… Hep iyi şeyler duymak istemişti ya unutmadı da kötülerini, kazıdı hafızasının bir köşesine.  Pekala iyi yapardı kin tutmasını, en az sevmeyi becerebildiği kadar… Şimdilerdeki tek derdi, konuşabilmekti sessiz sedasız. O da..”bekle” dedi. Kendi bile duymamıştı ne dediğini…

“Bekle..bahar gelecek birazdan. Şimdi düştü kaçıncı olduğunu sayamadığım cemre toprağa, sen sadece biraz daha bekle…”

Gidemediğinden değil aslında, gitmek de son zamanlarda sıkça tecrübe ettiği bir şeydi artık. Hala özlemeyi öğrenememişti o başka… Hep karıştırdı özlemekle, çok özlemeyi…

Kimilerine göre sarı saçları vardı..ben o kadar emin değilim. Bir de küçük adımlarla yürürdü genelde, sanırım bu yüzden, gitmek her seferinde daha zor geldi ona. Çünkü uzaklaşamadı kolayca gittiğinden, ulaşamadı da kolayca gittiği yere… Gülümsemekse, yakışıyordu kesin yüzüne..ama nasıl gülümsediğini hatırlamıyorum, daha çok ağlayan yüzü var hafızamda. Sık sık gülümsemediğinden değil tabi, allah var Nasreddin Hoca fıkralarından daha çok gülerdi insanların gözlerinin en içine… Ama ağladığında, ağlayası geldi her ağlayamayanın.

Sessiz sedasızdı bakışları… Çok konuşur ama hiç beceremezdi anlatmak istediklerini anlatabilmeyi. Sessiz sedasız sever, sessiz sedasız gider, sessiz sedasız özlerdi… Şimdi de..sessizce bekliyordu baharın gelmesini. Kaç cemre düştü sayamadı, nerelere düştü göremedi, en sonuncusunu fark etti sadece o da toprağa düşmüştü… Ilık bir rüzgarla hissettirmişti varlığını, rüzgar da sessizdi… Her bahara başka anlamlar yükleyenlerden hiç olmadı, ama biliyordu farklı olacağını bu seferkinin.


Sonra..sessiz bir tebessüm belirdi yüzünde, ve “işte” dedi, yine sessiz sedasız… Çoktan düşmüştü kaçıncı olduğunu benim de sayamadığım cemre toprağa.

“İşte sonunda geldi bahar” dedi, kendinin bile işitemediği bir tonda…

“Artık..bağırabilirim avazım çıktığı kadar…”

Yusuf Demirtaş – 20.03.2012

11 Şubat 2012 Cumartesi

"SON" ÖYKÜLERİ - 2

YÜRÜYORUM…

Yürüyorum… Saat, bilmediğim bir gecenin bilmem kaçı, bilmediğim bir yer… Bilmediğim ağaçlar var etrafımda, bilmediğim kuş sesleri duyuyorum. Yer yer kesliliyor kuş sesleri, ayak seslerimi duyuyorum bu sefer..onları da bilmiyorum. Yeni aldığım ayakkabılardan olsa gerek, bilmediğim bir dükkandan almıştım çünkü… Kasadaki kız bilmediğim bir ifadeyle bakmıştı suratıma ve bilmediğim bir kağıttan bozma, tükettikçe -güya- doğayı koruyan poşetlere koymuştu aldıklarımı. Ayakkabı dışında ne almıştım bilmiyorum. Buz gibi gecenin bilmem kaçında neden o kasiyer kızın boş gözlerini hatırladım, onu hiç bilmiyorum. Oysa hatırlanacak başka güzel gözler de vardı..yeşil olanlar özellikle… Yolun karşısında, karanlığın içinden beliren iki beden görüyorum..yeşil mont var birinin üstünde, ötekindeyse belli belirsiz bir kamburluk. Bana doğru yaklaşıyorlar… Bir an mutlu oluyorum o yolda yalnız yürümediğime, yalnız yürümek için çıkmıştım halbuki... Tam elimi uzatıyorum “merhaba” diyeceğim, görmezden geliyor beni yeşil montlu..öbürüyse zaten kambur. Bir şeyler konuşuyorlar aralarında yanımdan geçerlerken, uzaklaşıyorlar benden... Ne konuştuklarınıysa.. bilmiyorum. En çok da bunu sevmiyorum, bir kadının gitmesi dışında (gerçi onlar da bilmediğim bir dili konuşarak gidiyorlar hep). Bilmeyebilirim diyorum geceyi… Bilmeyebilirim saati, ağaçları, kuş seslerini… hatta kendi ayaklarımın seslerini bile bilmeyebilirim. Tanımadığım bir kasiyer kızın ifadesindeki anlamsızlığı zaten bilmek zorunda bile değilim. Ama bilmek istiyorum, saçma sapan bir gecede, yanımdan geçen biri yeşil montlu öbürü hafif kambur iki kişinin, tam da o an, yani tam yanımdan geçerlerken, birbirlerine ne söylediklerini. Kambur olanın neye güldüğünü bilmek istiyorum. Neden bir çift yeşil gözün, hatırlanmasa bile o buz gibi gecede içimi ısıtmaya yettiğini bilmek istiyorum. Yürüyorum..ama nereye gittiğimi bilmiyorum… -SON-


Yusuf Demirtaş

17 Ocak 2012 Salı

"SON" ÖYKÜLERİ - 1

OTOBÜSÜN EN ÖN KOLTUĞU


Otobüsün en ön koltuğu... Kızın ağlamaktan sesi çatallaşmış, konuştuğunda sesinin nasıl biçimsiz çıktığının farkında, konuşmak istemiyor bu yüzden ama oğlan zorluyor konuşturmak için kızı. Başlarda cımbızla laf alıyor kızın ağzından, bir taraftan elini kızın omuzuna atmış, belli, araya kalın bir duvar örmüş kız ve onu aşmaya çalışıyor oğlan. Kalın duvarın üzerinde sert bir sinir savaşı hüküm sürmekte, ya oğlan vazgeçip çekecek elini kızın omuzundan yahut kız başını oğlanın omuzuna yaslayacak. İkisi de aşırı kararlı sürdürüyor bu sert sinir savaşını, ama hiç biri diğerinden fazla değil. Kız bir şeyler anlatmaya başlıyor birden, biçimsiz sesiyle ve ses tonunu bir türlü ayarlayamayarak... Belli ki oğlana hezeyanı ama oğlanın yüzünde, daha hakem puanlarını duymadan (neden bilmem, zaten hep maçın sonunda söylerler kendini bilmez hakemler puanlarını)  ilk raundu kazandığının farkında boksör mutluluğu var. Sesi biçimsizde olsa, neticede konuşturmayı başardı kızı. Araya otobüsün orta koltuklarından, mutlulukla -takozdan bozma- telefonuna bir şeyler anlatan orta yaşlarda kadının sesi karışıyor, ardından otobüsün yeni çalışan eski motorunun sesi... Kızın sesi daha biçimsiz ama, rahatsız oluyor yine de bu biçimsiz sesler korosundan ve susuyor birden. Sonra oğlanın yüzü düşüyor.. o da farketti ikinci raundu kaybettiğini ama çekmiyor elini kızın omuzundan, kız başını onun omuzuna yaslamamasına rağmen çekmiyor elini... Kız başını kendi solunda kalan pencereye yaslıyor, yağmuru seyrediyor belki... Belki farkında bile değil yağmur yağdığının... Oğlansa şöförün ensesini seyrediyor, sanırım o da farkında değil şöförün ensesine baktığının... -SON-

Yusuf Demirtaş

31 Ekim 2011 Pazartesi

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 1

 "ARKANDAN AĞLAR" DEMEDİ HİÇ ÇOK ROMANTİK EBEVEYNLER, OYSA BİTMEYEN BEKLEYİŞLER KALMIŞTI TABAKTA


Havada fazlasıyla keskin bir soğuk vardı, bir türlü başlayamayan Salı gününün sabahında. Halbuki; bahar çoktan gelmiş olmalıydı. İlk ikisinden emin değildi ama üçüncü cemrenin düştüğünü kesinlikle biliyordu. Hani sorsalar, eliyle koymuş gibi, gider gösterirdi üçüncü cemrenin düştüğü yeri. Hava fazlasıyla soğuktu.. ve inceden bir titreyiş vurmuştu O’na, omuzlarından başlayıp bacaklarına kadar inen. İsmini sormayın, ben de bilmiyorum. Bu yüzden daha ziyade “O” diye hitap edeceğim O’na...

“Keşke, kabanımı giyseydim” diye aklından geçirdi. Bir türlü başlayamayan, havanın da fazlasıyla soğuk olduğu, o Salı gününün sabahında. Sonra pişmanlığına pişman oldu ve içten içe kızdı kendine... Ne çok kullanmıştı son zamanlarda şu “keşke” sözcüğünü. Oysa pişman olmak hiç O’na göre değildi bir zamanlar... Şimdi ise giymediği kabanı için bile “keşke” demişti.

Soğuk havaya aldırmadan, her zaman gittiği sur manzaralı mütevazı çay bahçesine gitti. Ancak; her zaman oturduğu, bir ayağı ötekinden kısa olmamasına rağmen dengesi değiştiğinde hafiften sallanan, mutlu olduğu bir zamanda çay ocağına bakan köşesine adını ve soyadının baş harfini o günün tarihiyle birlikte kazıdığı, kare şeklindeki masaya oturmadı. Zaten sonraları masaların tümüne koyu renkte masa örtüleri serilmişti. Pekala onun adını kazıdığı masayı başka bir yere çekmiş olabilirlerdi. Masanın bir ayağı, ötekinden kısa da değildi, nasıl tanıyacaktı ki..? O’nu bilmem ama ben koyu renk masa örtülerini sevemedim aslında, bir süre seviyormuş gibi yaptım o kadar. Bir de.. çay bahçesi mütevazı olduğundan masaların kare olmasını anlayabiliyorum ama neden sürekli sallanan bir masada oturmayı tercih ettiğini hala çözemedim.

Her neyse...

Gittiği yer mütevazı bir çay bahçesiydi üstelik sur manzaralı.. Ve tabi masaları kare şeklinde... Ama O, her zaman oturduğu masaya oturmadı. Bu sefer, gerçekten bir ayağı ötekinden kısa olduğu için hafifçe sallanan bir masaya oturup beklemeye başladı. Dedim ya; neden bilmiyorum, hep sallanan masalarda oturmayı tercih etti O... Üşümüştü... Ancak; hava soğuk muydu artık emin değilim... Ben orada değildim çünkü, sadece O’nu izliyordum o kadar. Hem.. her bekleyen üşümez mi biraz da olsa..?

“Keşke, gara gitseydim” dedi kendi kendine. Sonra yine hayıflandı “keşke” demesine... Her pişmanlığından sonra bir de pişman olduğu için pişman oluyordu. “Garda bekleyebilirdim” dedi tekrar. Hem şehre iner inmez karşılardım onu, daha mutlu olurdu belki... Ama ne zaman geleceği belli değildi ki. Trenle gelmeyeceğinden de emindi zaten.

O’nun kimi beklediğini bende bilmiyorum. Bu yüzden beklediği her kimse ona da “O” diye hitap edeceğim.

Trene binmeyeceğini biliyordu. Tren yolculuklarını sevmediğinden değil aksine çokça eğlenceliydi O’na göre trenle seyahat etmek. Fakat tren garlarını pek kasvetli buluyordu, fazlasıyla da karanlık... Zaten mekanın tren garı olduğu bir kavuşma sahnesi yeterince klişe olurdu. Nasıl olsa buraya gelecek diye rahatlatmaya çalıştı kendini. O’nu göreyimde neyle geldiğinin önemi yok.

Birlikte geçirdikleri zamanı düşünmeye daldı beklerken. Her konuda kendinden daha cesur buluyordu O’nu. En kritik kararları verirken bile tereddüt ettiği olmuyordu çünkü ya da belli etmiyordu hiç bir tereddütünü. Daha kararlıydı bir de... Gözünü kararttı mı, yolundan çevirebilene aşk olsun... Kaç sefer başını derde soktu bu dik başlılığı yüzünden.

Bir kaç defa, az aşağıdaki, denize bakan çay bahçesine gitmişlerdi arkadaşlarıyla, manzarası daha güzel diye. Manzarası da daha güzeldi hani... Sabahları, eski okulun karşısından aldıkları sıcak karaköy poğaçalarını paylaşacakları martılar bile vardı. Ancak O; pek ısınamamıştı denize bakan, etrafında martıların uçuştuğu çay bahçesine. Sur manzaralı mütevazı mekanlarına geri döndüler tekrar. Sonradan farkettim ki; martıların eksik olmadığı, güzel manzaralı çay bahçesinin masaları kare değildi. Ne şeklinde olduğununsa, önemi yok.

Saatin bir hayli ilerlediğinin farkına varınca, “Keşke, az aşağıdaki, çay bahçesine gitseydim” diye düşündü. Bak..! yine “keşke” demişti işte! Ne çok “keşke” diyordu son zamanlarda. Oysa pişman olmak hiç O’na göre değildi eskiden.

Çayından bir yudum daha almak için davrandı, fakat son yudumunu çoktan içmişti. Bunun üzerine okkalı bir küfür savurdu. Zannediyorum biten çaya değildi bu küfür. İstisnasız her hareketinde ileri geri tıkırdayan masaya olabilirdi ama. “Yine gelmeyecek” dedi, derinden bir iç çekerek. Sonra kalktı ve yavaşça uzaklaştı sur manzaralı mütevazı çay bahçesinden... ve tabi masaları kare şeklinde..

...

Daha gideli iki dakika olmamıştı ki, hemen hemen O’nunla aynı yaşlarda, aynı boyda olmasına rağmen yürürken daha dik duran, şüphesiz O’ndan daha cesur ve O’ndan daha kararlı başka biri geldi mütevazı çay bahçesine... Belli ki sık sık geliyordu O’da bu mekana. Her zaman oturduğu, eski bir tarihte çay ocağına bakan köşesine adını ve soyadının baş harfini kazıdığı kare şeklindeki masaya oturdu. Gariptir; sevemediğim, koyu renkli örtüler artık serili değildi. Ve cebinden dikkatlice çıkarttığı, üç ayrı cemreyi özenle yerleştirdi, masanın adının yazılı olmadığı diğer köşelerine...

Hava biraz olsun ısındı mı bilmiyorum. Çünkü orada değildim...

Ama gördüm ki; masa artık sallanmıyordu...   


Yusuf Demirtaş

GÜYA YAZI DİZİSİ – 2

BÜYÜK BİR DENİZİN ÖTESİNE GEÇMEK



“Büyük” çokça abartıldı biz büyürken. İnsanoğlunun başına ne geldiyse “büyük” ile başlayan sıfat tamlamalarından gelmiş olduğundan belki de, hep korkutularak büyütüldü çocuklar her türlü “büyük”ten... Tanrı’dan korkutuldu mesela; halbuki kimse sorgulamadı küçücük bir dimağın korktuğu şeyi nasıl sevebileceğini, sevemediğine ise nasıl inanacağını kimse düşünmedi. Öğretmenle başladı “büyük” devlete olan korku. Peşinden okul müdürü... Hangi çocuk yoktur ki koridorda okul müdürünü gördüğünde yolunu değiştirmesin? Ardından profesör geldi, sonra bilumum bürokratlar ve tabi “büyük” devletin en “büyük”leri...

Büyük olan her şeyden durmadan korkutulduk. Ne sorgulamaya cesaret edebildik..ne düşünmeye.. ne de karşı çıkmaya...

Büyük hayaller kurabilmenin lüks sayıldığı bir topluluktu içinde yaşadığımız. Korkarak büyüdük neticede, sahip olabildiğimiz yegane “büyük”, korkularımız oldu. Anlamlandırılamayan gerekçelerle engelledik kendimizi sürekli bir şeylerden. Bahanelerle kamufle ettik “büyük” korkularımızı.

Ve bundandır ki en büyük cesaretimiz, bir hayalin peşinden gitmek oldu hep. Sanki doğru olan, aslolan bu değilmiş gibi...

Benim “en büyük cesaretim”, büyük bir denizin ötesine geçmek oldu. Geçtiğimde anladım, yaşadığım toplumun beni durmadan korkuttuğu o “büyük”ler bu denizin yanında fazla küçüktü. Geçtiğimde anladım, kurduğum tüm hayaller, beklentilerim, beklediklerim; eğer onlara sımsıkı sarılmazsam, bu koskoca denizin içinde kaybolmaya fazla müsaitti.

Çok farklı şeyler yoktu halbuki o denizin ötesinde. Yine insanlar gördüm kimisi başka renkte bakıyordu dünyaya, o kadar..yine hayatlar gördüm başka telaşların peşinden sürükleniyordu, o kadar..yine istekler, alabildiğine çok istemeler vardı etrafta. -Tarih boyunca paylaşmayı öğrenemediğinden belki ademoğlu, her yerde sergiler tüm isteklerini.- Yine onları gördüm duvarlarda, binalarda, gazetelerde, dükkanlarda... Hatta insanların gözlerinde bile istemeler vardı.

Ürkmedim desem yalan, bir süre (hatta hala) tedbirli yaklaştım buranın insanına. Güvensizliğim sesimin titreyişinden ele verdi kendini hep ama çok yadırganmadı bu güvensiz tavrım. Neticede sürekli korkutulurak bir arada tutulmaya çalışılan bir toplumun içine gelmiştim artık. Herkes güvensizdi burada diğerine... Herkes görünmez zırhlara bürünüp çıkıyordu sabahları evlerinden... Hele dışarıdan gelen bir yabancı, üstelik mezopotamyanın suyunu içmiş bir yabancı, mutlak tehlike potansiyeliydi.

Güvensizliklerini belli ettiler her fırsatta belki ama gülümsemelerini esirgemediler hiç. Çünkü güvensizlik sadece alışkanlıktı onlara göre. Sıradan ve günlük bir rutindi güvenmemek, tıpkı gülümsemek gibi. Ve belli ki; gülümsemeyi unutmamak için çok çaba sarfetmelerine de lüzum yoktu. Gülümseme zamanlarında sadece gülümsemeyi düşünüyorlardı mesela... Ne gelecek kaygısı, ne ay sonu karamsarlığı ne de “büyük” korkular... Sadece gülümsemek düşüncesi, hepsi o kadar...


Belki devam eder....


Yusuf Demirtaş

GÜYA YAZI DİZİSİ – 1

GİTMEK ÜZERİNE...



Gitmek, gereğinden fazla klişe gelmiştir bana çoğu zaman. Eylem olarak değil belki ama sözcük olarak apaçık ve alabildiğine klişedir “gitmek.” Umutsuz romantiklerin ve dikkat çekmek isteyen platonik aşıkların, dillerinden düşmemesine rağmen nedense uygulamaya geçiremedikleri; kimin ne zaman karşılaşacağı hiç belli olmayan, düşüncede çokça cesur ama pratikte oldukça korkak, klişe bir sözcüktür “gitmek.”

Hem.. En uzak nereye gidebilirsin ki zaten, bazen burnunun ucunu görmekte zorluk çektiğin, güneşe gözlerini tüm şaşkınlığıyla açarak bakmayı bile beceremediğin bir dünyada... En uzak nereye gitmeyi isteyebilirsin ki, yanına ufak da olsa bir çanta aldıktan sonra. –Denediniz mi bilmiyorum; bir çantanın alamayacağı yük yoktur taşıması göze alındığında. Ben denedim oradan biliyorum.-

Düşüncede çokça cesur ama pratikte oldukça korkak fazlasıyla da klişe bu sözcük, öyle basit bir eylem olamamıştır ne yazık ki... Yani sanıldığının aksine kimse arkasını dönüp, -o da yetmezmiş gibi- çekip gidemez hiç bir yerden... Ya götürülecek ne varsa koyar çantasına yahut kimseye farkettirmeden bırakılacak ne varsa saklar bir köşeye, gün olur belki dönerim diye...

Her giden, korkak gider aslında yanında götüremediklerinden...

“Gitmek” sözcüğünün klişeliğinden midir bilinmez, bunu eyleme döken kişi yani “giden”, daha melankolik olur sanki standart melankolikliğinden. Zaten melankoli çağında yaşıyorsanız eğer, yadırganmaz bir parça melankoli fazlası. Çünkü bir seçim değildir “gitmek” asla. Belki tercih sayılabilir ama melankoli çağında birbirinden çok farklı anlamlar taşır, seçmek ya da tercih etmek...

Kuvvetle muhtemel bundandır ki; Her giden biraz da mahcup gider geride bıraktıklarına...

“Giden,” genel kanının tersine, yalnız değil çok kalabalık gider bir de... İnsan aslında en yalnız olduğunda sıkılır ya kendindeki gereksiz kalabalıktan, işte aynen öyle kalabalık gider. Bunalır kafasının içindeki bu lüzumsuz kalabalıktan ve olabilecek en klişe biçimde, sözcük anlamıyla kullanır gitmeyi; çok uzaklara gitmek ister. İstediği “uzak” çok yakınlarındadır ya kimse de, dolmuşlarda ısrarla ikinci sırada oturan, inatçı teyzeler gibi şöyle sertçe, çivileme dürtmez omuzunu; “uzak” da tıpkı “gitmek” gibi fazla klişe bir sözcüktür diye...

Pişmanlık ise; zaten haddinden fazla melankolik olan “gideni” iyice çekilmez hale getirir. Yapılamamış her şey için zaman sorumlu tutulur. Zamanın ne kadar hızlı geçtiğine dair birbirinden tatmin edici yalanlar söylenir boşluğa doğru...

Ve tabi anlaşılacağı üzere;

Her giden, pişman da gider geniş zamanlarda yapamadıklarına...

Devam edecek... (Güya Yazı Dizisi-2 Büyük bir denizin ötesine geçmek..)


Yusuf Demirtaş



27 Şubat 2011 Pazar

NüHaber

Bugün itibariyle yeni bir haber sitesi yayında...Yok yok..bu giriş cümlesi, çok klasik oldu bu haber sitesi için. Çünkü burası bildiğiniz klasik haber sitelerinden değil.       -Yani öyle olmamasını umuyoruz.- Amatör bir ruh, profesyonel bir çalışma biçimi ve cesur bir duruş göreceksiniz NüHaber'de...
Kısacası, "Sadece Gerçek" için; NüHaber...


NüHaber'de yayınlanacak yazılarımı, Yanılsamalar bölümünden okuyabilirsiniz. Benimkilerden çok daha iyi olacağına inandığım diğer yazılara ve "Sadece Gerçek" haberlere ise, hemen sağ taraftaki Bağlantılar kısmından NüHaber'i seçerek ulaşacaksınız. Gerçeği yazmak kadar, okumak da cesaret gerektirir...

26 Şubat 2011 Cumartesi

GİDEMEDİĞİM YERLERDE ARADIM KENDİMİ, TÜM KAYBOLUŞLARIM ARKAMDA KALMIŞTI OYSA

Dostlara...
           
            Sadece ellerimden gitmeyi göze alamadım, sahipsiz zamanlarımda... Başka her yerden, her şeyden gitmeyi düşündüm. Hatta gittim de.. Mesela gözlerimden gidebildim... Apaçık gördüklerimi hiç görmemişim gibi yapabildim çokça.. Kulaklarımdan da gittim kulak tıkayarak sessizliğe... Biraz daha zorlasam; beni “ tüm darbelerden koruyacağı ” yalanına kanarak taktığım, - gereksiz - “ onur zırhı ”nı bir kenara koyup, dilimden bile gidebilirdim belki, söylediğim ve söyleyeceğim tüm sözleri inkar ederek... Ama ellerimden gitmeyi bir türlü göze alamadım... İnançsız zamanlarımda sığındığım tek gerçeklik olduğundan belki.. Ya da şefkatli zamanlarımda paylaştığım tek destek.. Belki de sevme zamanlarımda parmak uçlarımdaki mutluluktu onu vazgeçilmez kılan... İnsan sahipsiz zamanlarında kaybolur ya hep... Ben sahipsiz zamanlarımda, her yerden, her şeyden gittim, bir ellerimden gidemedim nedense...
            Dünyayı bir savaş alanı, insanları da “ hayatta kalmak ” için savaşan varlıklar olarak tanımlamıştı zamanın birinde, filozofun biri... - Adını vermeye lüzum görmüyorum.- İnsanın amacı; “ hayatta kalmak ” olsaydı, tesbitinde haklı sayılabilirdi bu adını vermeye lüzum görmediğim “ filozof ”. Oysa insan, hayatta kalmak gibi masum bir amacın ardına gizlenip, hep “ elde etmek ” ten yana kullandı tercihini. “ Tarih ” in ise iki büyük yanılgısı oldu insanlık karşısında... Birincisi; her zaman tercihini “ elde etmek ” ten yana kullanan insanlığa yetinmeyi öğretebileceğini düşünmekti... İkincisi ise; - ki bu en büyük yanılgısıydı “Tarih” in - insanlara yetinmeyi savaşlarla öğretebileceğini düşünmesi... Tabi insanoğlu ne yetinmeyi öğrenebildi, ne de savaşmaktan vazgeçmeyi... “ Tarih ” beceremeyince, Tanrı öğretmeye çalıştı kullarına yetinmeyi.. Tanrının ise en büyük yanılgısı; kullarına yetinmeyi öğretirken, bir tanesiyle yetinmeyip, 4 kutsal kitap, 29 tane peygamber birden göndermesi oldu...
            Belki de şanssızlığım “ yetinmeyen insanlar zamanı ” nda yaşıyor olmamdı... Savaş koşullarına da kolay uyum sağladım hani... Bu “ elde etmek ” savaşında bir avuç eşkıyadan biri oldum, amacı “ elde etmek ” olmayıp “ hak etmek ” olan...Yetinmedim.. Yetinmedik.. Ne de olsa “yetinmeyen insanlar zamanında” ilk önce yetinmemeyi öğreniyor insan.. Ama istediğimiz hak olan oldu her zaman.. “ İyinin ”, neden “ daha iyi ” olamayacağını sorguladık düşünme zamanlarımızda...
            Biz.. bu “ elde etmek ” savaşında, amacı “ elde etmek ” olmayıp “ hak etmek ” olan bir avuç eşkıya... Yetinmeyi hiç bilmedik... Asla yetinmedik, bir çocuğun mutlu zamanlarındaki bakışlarıyla.. Asla yetinmedik, bir köy öğretmeninin samimi zamanlarındaki sıcak gülümseyişiyle.. Asla yetinmedik, bir annenin umutlu zamanlarındaki içten teşekkürüyle...
            Biz.. bu “ elde etmek ” savaşında, amacı “ elde etmek ” olmayıp “ hak etmek ” olan bir avuç eşkıya... Yetinmeyi hiç bilmedik... Yetinemedik öğrenme zamanlarında, bildiklerimizle.. Yetinemedik isyan zamanlarında, avazımız çıktığı kadar bağırmalarımızla...
            Biz.. bu “ elde etmek ” savaşında, amacı “ elde etmek ” olmayıp “ hak etmek ” olan bir avuç eşkıya... Yetinmeyi hiç bilmedik... Önümüze atılanlarla asla yetinmedik.. Yetinmedik kendini büyük sanan küçüklerin, faşist tehditleriyle.. Yetinmedik sorgularla, soruşturmalarla, dilekçelerle...
            İnsan sahipsiz zamanlarında kaybolur ya hep.. Sahipsiz zamanlarımızda sahip çıktık birbirimize.. Birlikte kaybolduk doğunun en ücra kasabasında, “ büyüklerimiz ” in adını söylemeye bile üşendiği, bir köy okulunda.. Birlikte kaybolduk ülkenin başşehrinde, buz gibi bir salonun kürsüsünde.. Birlikte kaybolduk meydanlarda, milyonların arasında...
            Hiç gitmediğim yerlerde aradım kendimi hep, tüm kayboluşlarım arkamda kalmıştı oysa... Deli gibi biliyordum nerede kaybolduğumu, kimlerle kaybolduğumu.. Ama “ gitmek ” vakti gelmişti bir kere... Kendimi aramaya devam etmeliydim, henüz gitmediğim yerlerde, avucumda kurtarabildiklerimle...

            Dedim ya; bir ellerimden gidemem ben.. ayrılık zamanlarımda, bu “savaş alanı” ndan kurtarabildiklerimi tuttuğum, onlara sımsıkı sarıldığım ellerimden...



                                                                    Yusuf DEMİRTAŞ – 27.01.2011

BAŞLIĞI HER ZAMAN ÖNCE ATIYORUM AMA YİNE DE BİLMİYORUM NEYE BAŞLADIĞIMI

            Uzun zaman olmuş yazmayalı.. Uzun zaman olmuş kalemimdeki gözyaşlarını, büyük boy aslında o kadar da büyük değil sadece hayata biraz bol gelen hafif yağlı silgi izlerinin üzerinden hiç gitmediği, bir kağıda dökmeyeli. O çok büyük olmayan ama yine de hayata oldukça bol gelen kağıdın içinde silgi izleri arasında kaybolmayalı öyle çok vakit olmuş ki kaybolmayı unutmuşum... Ne zaman kaybolmaya çalışsam hep önce ben sobelemişim kendimi ve hep ben ebe olarak kalmışım o silgi izlerinin bir türlü ortaya çıkmadığı, hayata oldukça bol gelen bu oyun alanında. Yazım kötüleşmiş kalemimi yazmak için elime almayalı, başka şeyler için elimden düşmesede.. Ve yalnızlık biriktirip durmuşum, yazmak için kullanmadığım ama yine de elimden hiç düşürmediğim kalemimde.. Öyle dolmuş ki kalemim bıraksan bütün silgi izlerini bulacak ve yeniden üstünden geçecek kendi başına.. Zaten bu yüzden, hiç bir kalem başı boş bırakılmaya gelmez ya...
            Beynim bir yığın gerekli gereksiz konuyla, bir yığın gerekli gereksiz anıyla ve insanla dolmuş taşmış bu geçen zamanda, elim bunların hepsinin aynı yazıya sığmayacağını biliyor, ama kalemim hepsini aynı yere yazmayı istiyor inadına. Kağıdın aslında ne kadar büyük olduğunu göstermek istercesine... Tarih boyunca, ne gelmişse insanlığın başına “büyük” ile başlayan sıfat tamlamalarından gelmiştir zaten.. Büyük egolar, büyük hırslar, büyük beklentiler, büyük ......!, büyük kağıt..... Bu liste böyle uzayıp gider. Hatta büyük hayalleri bile katabiliriz bu listenin içine. Çünkü büyük hayaller büyük hayal kırıklıkları da demektir aynı zamanda.. Ve belki de şu bahsettiğimiz silgi izleri, hayal kırıklıklarımızın bir yansımasıdır bu “büyük” kağıda...
            “İnsan insanın kurdudur” demiş zamanın birinde birileri, külliyen yalan... İnsan kendinin kurdudur aslında.. Evet tüm kompleksleriyle, tüm paranoyaları ve paradokslarıyla, tüm varsayımları ve aslında sürekli kendini kandırmak için kullandığı yalanlarıyla her insan kendinin kurdudur. Ve etrafına ördüğü kalın duvarların ardındaki kendi hapisanesinde yer bitirir, kimseye en başta da kendine farkettirmeden, kendini... Bunun içindir ki her insan mutlaka kurtulmalıdır kendinden, başkalarından öte kendiyle muhatap olmamalıdır. Çünkü hiç kimse vermez kendinin verdiği zararı kendine... Bu kendinden kurtulma işi öyle basitçe bir işte değildir tabi.. Her insanın farklı kaçış yolları vardır kendinden, kimisi yolculuk ederek kaçar mesela, kimisi daha büyük hayaller kurarak, kurduğu bu büyük hayallerin daha büyük hayal kırıklıkları getireceğini bilmeden, kimisi sarhoş olarak kaçar ve belki de başka bir tenin kokusuna sığınarak uzaklaşır kendinden, kimisi ağlar hem de “anne” diye ağlar sanki hiç büyümemiş hep o annesine muhtaç çocukmuş gibi annesine sığınmak ister çünkü kendinden kaçıp, çünkü annesi bilir sadece o çocuğun kendinden önceki kendini, kimisi de yazar, kaybolmayı seçer o hayata oldukça bol gelen kağıdın üzerinde, silgi izlerinin ve kelimelerin arasında.. Bazısı da “anne” diye ağlayarak yazar, o çok sevdiği varlığın, kendinden önceki kendini bilen o insanın kolları altında yeniden huzur içinde uyuyabileceğini düşünerek, annesinin doğumgününde...
            İyi ki doğdun ANNE ve iyi varsın...



                                                                Yusuf Demirtaş – 15.08.2010

BİTTİĞİNİ SANDIĞIN TÜM MASALLAR UYUDUKTAN SONRA DEVAM EDER ASLINDA

En kolay yalan söyleme şeklidir bir cümleye “bir varmış, bir yokmuş” diye başlamak. Ve en inandırıcı yalanlar cümleye böyle başlandığında söylenir hep... Pireler cellat olup adam keserler bu yalanlarda, develer ise atı alıp çoktan üsküdarı geçmişlerdir. Biri çıkar bir beşik sallamaya başlar “tıngır..” “mıngır..” başka biri uyumaya başlamıştır bile o beşiğin içinde... Aslında en büyük günahı, yalan söyleyen değil, inanmayı seçen işler. Çünkü bir irade meselesidir inanmak... İnsan da, kendi hür iradesiyle kendi kendini kandırma yeteneğine sahip bir varlıktır. En büyük hatayı da yine kendisini yargılayacak bir “Tanrı”yı bekleyerek yapar zaten, yaşadığı her an kendi kendini yargılayan ve sürekli mahkum eden “adem”oğlu...
            Sonrasında ise, en iyimser yüzüyle başlar ümit etmeye... En iyimser masalları anlatır aynanın karşısında... Sonunda iyilerin mutlaka kazandığı masalları.. içinde “ilahi adalet”in olduğu masalları... Ve uyuyuncaya kadar dinler, o masalların uyuduktan sonra da devam ettiğini bimeden...       
            “Zaman her şeyin ilacı” imiş yine fazlasıyla “iyimser” bir alimimize göre...Bu da yalan.. Hatta ne yalanı bu da masal... Zaman sadece boş vakitlerini muntazam şekilde kin tutarak geçiren, insanoğlunun ilacı olabilir. Beklemeyi öğretir zaman.. hem de ne kadar bekleyeceğini bilmeden beklemeyi... Düşünmeyi öğretir bir de, istisnasız her fırsatta kendisini “düşünen bir varlık” olarak tanımlayan ama bir türlü düşünemeyen, insana... Ve tabi kin tutmayı öğretir... Hatta en önce bunu öğretir. Nasıl güzel kin tutulacağını fısıldar kulağına... İşin en garip yanı da; yine aynı “zaman”, kin tutmamayı öğretir bu ilk öğretisinin hemen ardından. İşte tam burada değişik tepkiler vermeye başlar, kendisini sürekli “düşünen bir varlık” olarak tanımlayan ama “düşünebilmeyi” zamanla öğrenen insan... Kimi ilk öğretisine hemen uyduğu gibi ikinci öğretisini de kolay kabullenir zamanın ve kendi “hür iradesiyle” ilahi adaletin var olabileceğine inanmayı seçer. Kimisi ise; başka bir masala inanarak kabul etmez bu son öğretiyi, sadece kendine inanması için diğerlerine göre daha fazla “zaman”a ihtiyacı vardır o kadar. Çoğunlukla kötülerin kazandığı ama sonunda kimin kazanacağının bilinemediği bir dünyada bu durum pekala hoşgörülebilir... Bazısı da o kadar güzel kin tutmuş, kin tutan kendini o kadar sevmiştir ki, kin tutmamayı kaldıramaz..Varolabilmek için sürekli kin tutmaya ihtiyaç duyar.
            Zamanın bu “ilaç etkisi” karşısında nasıl davranmayı seçmiş olursa olsun insanoğlu, yine de dinleyemez hiç bir masalın sonunu... Çünkü o kadar kibirlidir ki... Kendisi uyurken devam eden bir yaşamı asla kabul etmez. Her şeyi bilmek ister, her ayrıntıyı bilmek... Her şeyi de bildiğini zanneder zaten... Halbuki; hayat, sen uyurken yaşananlardır aslında... 
            Masalın sonu mu...
            Birlikte yaşayan o güzel ülkede iç karışıklıklar çıkmış, iyi kalpli kral devrilmiştir. Kralın güzelliği dillere destan kızı ise burnunu düzelttirirken, ameliyat sırasında masada kalmış, çalışkan cüceler “boy kompleksi”nden dolayı psikolojik destek almaya başlamış, Beyaz Atlı Prens attan düşüp felç olmuştur. “Beni öp..!” diye ortalarda dolaşan kırmızı yanaklı kurbağanın akıbeti hepsinden de acı...


                                                                   Yusuf DEMİRTAŞ – 22.12.2010