8 Nisan 2012 Pazar

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 3

SAKA KUŞU

İyiden iyiye sinirini bozmaya başladı bozuk yangın alarmının ara ara çalan anlık tiz sesi. Kapının önüne az evvel gelmiş baharla ilgileniyor olsa hani, duyduğunu neşeli bir saka kuşu sesiymiş varsayıp, üstesinden gelebilirdi belki bu sinir bozukluğunun. Ama ne bahar ilgisini çekiyor bugün, ne de neşeli olup olmadığıyla aslında ilgilenmediği kuş. İnsanlığın en anlamsız anlam yüklemesi zaten, havada bir parça güneş ve ucundan mavilik gördü müydü, öten her kuşun mutlu olduğunu varsayması.. saka kuşları dahil…

Bir de.. sinirini bozan şey, duştan sonra iyi sıkamadığı musluğun küvete aynı periyotlarla damlattığı, pek de iç açıcı olmayan, su sesi de olabilirdi. Ama doksanlar çoktan geride kalmıştı ve ikibinlerin modern depresyonlarında, daha çok yangın alarmları sinir bozucu bir hal alıyordu. Pekala su sesini de mutluluğa yorabilirdi güneşli havalarda insanlık. Sıkışık yaşam alanlarında açtıkları her nefes boşluğuna, irili ufaklı süs havuzları inşa etmelerinin sebebi başka ne olabilir ki..?

Dün kırkikiydi, bugünse her otuzaltı saniyede bir o gıcık tiz ses ilişiyor kulağına. Sanki tüm sürüsünün içinde hala yalnızlığına üzülen bir saka kuşunun acıyla cıyaklaması gibi tiz bir ses… Kaldı ki saka kuşlarının sürüsü olmaz, onlar zaten yalnızdır… 


Başka sesler duymayı diledi. Kapının sesini mesela.. özlemiş olmalı o huzur verici gürültüyü… Sonra, onun içeriye girişinin sesini düşündü.. biraz yorgun ama çokça gülümseyen bir sesti bu… “Çok özlemişim seni” deyişinin sesi geldi aklına.. sımsıkı sarılan bir sesti her pazar günü ritüelinde. Ve tabi.. yemyeşil bakışının sesi bir de… içi ısındı sonra. Bahar kapının önüne kadar gelmiş olsa da içini ısıtan tek yeşil bu sesti çünkü…

Mutfaktaki tıkırtılarını, gözlerinin hafifçe kısılmasına sebep olan kahkahasını, uykudaki nefesini, kızgınlığındaki çığlığını duymayı diledi…

Kapı çaldı ardından… Nicedir kapının önüne kadar gelip bekleyen bahar olmalı diye düşündü. İsteksizce koştu ve aynı saniyede asıldı kapının koluna… Tahta kapı aralanır aralanmaz bir saka kuşu süzüldü içeriye ve doğrudan banyoya giderek, doksanlardan kalma demodelikle, küvete sürekli su damlatan musluğun üzerine kondu.

Anlık, tiz bir cıyaklama geldi banyodan… Neşeli olduğunu varsayıyorum…

Otuzaltı saniye daha geçmişti…

Yusuf Demirtaş

20 Mart 2012 Salı

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 2

Bir kurşun kalem ve silgiyle yapılabilecekleri unutmamak için…
Güleser için…

SESSİZ SEDASIZ

“Bekle” dedi, sessiz sedasız… Sessiz sedasız konuşabilmeyi yeni öğrenmişti. Zamanında çokça susturulduğunda değil, susmamıştı da zaten..ama artık, az biraz sessiz sedasız konuşabilme ihtiyacı hissediyordu. Yaşlanıyordu belki..belki de çoktan yaşlanmış gençleşmeyi diliyordu sadece… Ve sadece “bekle” dedi, sessiz sedasız. Kulakları ağır işittiğinden hiç değil, tanrı biliyor duymaması gereken çok şey duymuştu şimdiye kadar… Hep iyi şeyler duymak istemişti ya unutmadı da kötülerini, kazıdı hafızasının bir köşesine.  Pekala iyi yapardı kin tutmasını, en az sevmeyi becerebildiği kadar… Şimdilerdeki tek derdi, konuşabilmekti sessiz sedasız. O da..”bekle” dedi. Kendi bile duymamıştı ne dediğini…

“Bekle..bahar gelecek birazdan. Şimdi düştü kaçıncı olduğunu sayamadığım cemre toprağa, sen sadece biraz daha bekle…”

Gidemediğinden değil aslında, gitmek de son zamanlarda sıkça tecrübe ettiği bir şeydi artık. Hala özlemeyi öğrenememişti o başka… Hep karıştırdı özlemekle, çok özlemeyi…

Kimilerine göre sarı saçları vardı..ben o kadar emin değilim. Bir de küçük adımlarla yürürdü genelde, sanırım bu yüzden, gitmek her seferinde daha zor geldi ona. Çünkü uzaklaşamadı kolayca gittiğinden, ulaşamadı da kolayca gittiği yere… Gülümsemekse, yakışıyordu kesin yüzüne..ama nasıl gülümsediğini hatırlamıyorum, daha çok ağlayan yüzü var hafızamda. Sık sık gülümsemediğinden değil tabi, allah var Nasreddin Hoca fıkralarından daha çok gülerdi insanların gözlerinin en içine… Ama ağladığında, ağlayası geldi her ağlayamayanın.

Sessiz sedasızdı bakışları… Çok konuşur ama hiç beceremezdi anlatmak istediklerini anlatabilmeyi. Sessiz sedasız sever, sessiz sedasız gider, sessiz sedasız özlerdi… Şimdi de..sessizce bekliyordu baharın gelmesini. Kaç cemre düştü sayamadı, nerelere düştü göremedi, en sonuncusunu fark etti sadece o da toprağa düşmüştü… Ilık bir rüzgarla hissettirmişti varlığını, rüzgar da sessizdi… Her bahara başka anlamlar yükleyenlerden hiç olmadı, ama biliyordu farklı olacağını bu seferkinin.


Sonra..sessiz bir tebessüm belirdi yüzünde, ve “işte” dedi, yine sessiz sedasız… Çoktan düşmüştü kaçıncı olduğunu benim de sayamadığım cemre toprağa.

“İşte sonunda geldi bahar” dedi, kendinin bile işitemediği bir tonda…

“Artık..bağırabilirim avazım çıktığı kadar…”

Yusuf Demirtaş – 20.03.2012

11 Şubat 2012 Cumartesi

"SON" ÖYKÜLERİ - 2

YÜRÜYORUM…

Yürüyorum… Saat, bilmediğim bir gecenin bilmem kaçı, bilmediğim bir yer… Bilmediğim ağaçlar var etrafımda, bilmediğim kuş sesleri duyuyorum. Yer yer kesliliyor kuş sesleri, ayak seslerimi duyuyorum bu sefer..onları da bilmiyorum. Yeni aldığım ayakkabılardan olsa gerek, bilmediğim bir dükkandan almıştım çünkü… Kasadaki kız bilmediğim bir ifadeyle bakmıştı suratıma ve bilmediğim bir kağıttan bozma, tükettikçe -güya- doğayı koruyan poşetlere koymuştu aldıklarımı. Ayakkabı dışında ne almıştım bilmiyorum. Buz gibi gecenin bilmem kaçında neden o kasiyer kızın boş gözlerini hatırladım, onu hiç bilmiyorum. Oysa hatırlanacak başka güzel gözler de vardı..yeşil olanlar özellikle… Yolun karşısında, karanlığın içinden beliren iki beden görüyorum..yeşil mont var birinin üstünde, ötekindeyse belli belirsiz bir kamburluk. Bana doğru yaklaşıyorlar… Bir an mutlu oluyorum o yolda yalnız yürümediğime, yalnız yürümek için çıkmıştım halbuki... Tam elimi uzatıyorum “merhaba” diyeceğim, görmezden geliyor beni yeşil montlu..öbürüyse zaten kambur. Bir şeyler konuşuyorlar aralarında yanımdan geçerlerken, uzaklaşıyorlar benden... Ne konuştuklarınıysa.. bilmiyorum. En çok da bunu sevmiyorum, bir kadının gitmesi dışında (gerçi onlar da bilmediğim bir dili konuşarak gidiyorlar hep). Bilmeyebilirim diyorum geceyi… Bilmeyebilirim saati, ağaçları, kuş seslerini… hatta kendi ayaklarımın seslerini bile bilmeyebilirim. Tanımadığım bir kasiyer kızın ifadesindeki anlamsızlığı zaten bilmek zorunda bile değilim. Ama bilmek istiyorum, saçma sapan bir gecede, yanımdan geçen biri yeşil montlu öbürü hafif kambur iki kişinin, tam da o an, yani tam yanımdan geçerlerken, birbirlerine ne söylediklerini. Kambur olanın neye güldüğünü bilmek istiyorum. Neden bir çift yeşil gözün, hatırlanmasa bile o buz gibi gecede içimi ısıtmaya yettiğini bilmek istiyorum. Yürüyorum..ama nereye gittiğimi bilmiyorum… -SON-


Yusuf Demirtaş

17 Ocak 2012 Salı

"SON" ÖYKÜLERİ - 1

OTOBÜSÜN EN ÖN KOLTUĞU


Otobüsün en ön koltuğu... Kızın ağlamaktan sesi çatallaşmış, konuştuğunda sesinin nasıl biçimsiz çıktığının farkında, konuşmak istemiyor bu yüzden ama oğlan zorluyor konuşturmak için kızı. Başlarda cımbızla laf alıyor kızın ağzından, bir taraftan elini kızın omuzuna atmış, belli, araya kalın bir duvar örmüş kız ve onu aşmaya çalışıyor oğlan. Kalın duvarın üzerinde sert bir sinir savaşı hüküm sürmekte, ya oğlan vazgeçip çekecek elini kızın omuzundan yahut kız başını oğlanın omuzuna yaslayacak. İkisi de aşırı kararlı sürdürüyor bu sert sinir savaşını, ama hiç biri diğerinden fazla değil. Kız bir şeyler anlatmaya başlıyor birden, biçimsiz sesiyle ve ses tonunu bir türlü ayarlayamayarak... Belli ki oğlana hezeyanı ama oğlanın yüzünde, daha hakem puanlarını duymadan (neden bilmem, zaten hep maçın sonunda söylerler kendini bilmez hakemler puanlarını)  ilk raundu kazandığının farkında boksör mutluluğu var. Sesi biçimsizde olsa, neticede konuşturmayı başardı kızı. Araya otobüsün orta koltuklarından, mutlulukla -takozdan bozma- telefonuna bir şeyler anlatan orta yaşlarda kadının sesi karışıyor, ardından otobüsün yeni çalışan eski motorunun sesi... Kızın sesi daha biçimsiz ama, rahatsız oluyor yine de bu biçimsiz sesler korosundan ve susuyor birden. Sonra oğlanın yüzü düşüyor.. o da farketti ikinci raundu kaybettiğini ama çekmiyor elini kızın omuzundan, kız başını onun omuzuna yaslamamasına rağmen çekmiyor elini... Kız başını kendi solunda kalan pencereye yaslıyor, yağmuru seyrediyor belki... Belki farkında bile değil yağmur yağdığının... Oğlansa şöförün ensesini seyrediyor, sanırım o da farkında değil şöförün ensesine baktığının... -SON-

Yusuf Demirtaş

31 Ekim 2011 Pazartesi

ÖYKÜ ÇABALAMALARI - 1

 "ARKANDAN AĞLAR" DEMEDİ HİÇ ÇOK ROMANTİK EBEVEYNLER, OYSA BİTMEYEN BEKLEYİŞLER KALMIŞTI TABAKTA


Havada fazlasıyla keskin bir soğuk vardı, bir türlü başlayamayan Salı gününün sabahında. Halbuki; bahar çoktan gelmiş olmalıydı. İlk ikisinden emin değildi ama üçüncü cemrenin düştüğünü kesinlikle biliyordu. Hani sorsalar, eliyle koymuş gibi, gider gösterirdi üçüncü cemrenin düştüğü yeri. Hava fazlasıyla soğuktu.. ve inceden bir titreyiş vurmuştu O’na, omuzlarından başlayıp bacaklarına kadar inen. İsmini sormayın, ben de bilmiyorum. Bu yüzden daha ziyade “O” diye hitap edeceğim O’na...

“Keşke, kabanımı giyseydim” diye aklından geçirdi. Bir türlü başlayamayan, havanın da fazlasıyla soğuk olduğu, o Salı gününün sabahında. Sonra pişmanlığına pişman oldu ve içten içe kızdı kendine... Ne çok kullanmıştı son zamanlarda şu “keşke” sözcüğünü. Oysa pişman olmak hiç O’na göre değildi bir zamanlar... Şimdi ise giymediği kabanı için bile “keşke” demişti.

Soğuk havaya aldırmadan, her zaman gittiği sur manzaralı mütevazı çay bahçesine gitti. Ancak; her zaman oturduğu, bir ayağı ötekinden kısa olmamasına rağmen dengesi değiştiğinde hafiften sallanan, mutlu olduğu bir zamanda çay ocağına bakan köşesine adını ve soyadının baş harfini o günün tarihiyle birlikte kazıdığı, kare şeklindeki masaya oturmadı. Zaten sonraları masaların tümüne koyu renkte masa örtüleri serilmişti. Pekala onun adını kazıdığı masayı başka bir yere çekmiş olabilirlerdi. Masanın bir ayağı, ötekinden kısa da değildi, nasıl tanıyacaktı ki..? O’nu bilmem ama ben koyu renk masa örtülerini sevemedim aslında, bir süre seviyormuş gibi yaptım o kadar. Bir de.. çay bahçesi mütevazı olduğundan masaların kare olmasını anlayabiliyorum ama neden sürekli sallanan bir masada oturmayı tercih ettiğini hala çözemedim.

Her neyse...

Gittiği yer mütevazı bir çay bahçesiydi üstelik sur manzaralı.. Ve tabi masaları kare şeklinde... Ama O, her zaman oturduğu masaya oturmadı. Bu sefer, gerçekten bir ayağı ötekinden kısa olduğu için hafifçe sallanan bir masaya oturup beklemeye başladı. Dedim ya; neden bilmiyorum, hep sallanan masalarda oturmayı tercih etti O... Üşümüştü... Ancak; hava soğuk muydu artık emin değilim... Ben orada değildim çünkü, sadece O’nu izliyordum o kadar. Hem.. her bekleyen üşümez mi biraz da olsa..?

“Keşke, gara gitseydim” dedi kendi kendine. Sonra yine hayıflandı “keşke” demesine... Her pişmanlığından sonra bir de pişman olduğu için pişman oluyordu. “Garda bekleyebilirdim” dedi tekrar. Hem şehre iner inmez karşılardım onu, daha mutlu olurdu belki... Ama ne zaman geleceği belli değildi ki. Trenle gelmeyeceğinden de emindi zaten.

O’nun kimi beklediğini bende bilmiyorum. Bu yüzden beklediği her kimse ona da “O” diye hitap edeceğim.

Trene binmeyeceğini biliyordu. Tren yolculuklarını sevmediğinden değil aksine çokça eğlenceliydi O’na göre trenle seyahat etmek. Fakat tren garlarını pek kasvetli buluyordu, fazlasıyla da karanlık... Zaten mekanın tren garı olduğu bir kavuşma sahnesi yeterince klişe olurdu. Nasıl olsa buraya gelecek diye rahatlatmaya çalıştı kendini. O’nu göreyimde neyle geldiğinin önemi yok.

Birlikte geçirdikleri zamanı düşünmeye daldı beklerken. Her konuda kendinden daha cesur buluyordu O’nu. En kritik kararları verirken bile tereddüt ettiği olmuyordu çünkü ya da belli etmiyordu hiç bir tereddütünü. Daha kararlıydı bir de... Gözünü kararttı mı, yolundan çevirebilene aşk olsun... Kaç sefer başını derde soktu bu dik başlılığı yüzünden.

Bir kaç defa, az aşağıdaki, denize bakan çay bahçesine gitmişlerdi arkadaşlarıyla, manzarası daha güzel diye. Manzarası da daha güzeldi hani... Sabahları, eski okulun karşısından aldıkları sıcak karaköy poğaçalarını paylaşacakları martılar bile vardı. Ancak O; pek ısınamamıştı denize bakan, etrafında martıların uçuştuğu çay bahçesine. Sur manzaralı mütevazı mekanlarına geri döndüler tekrar. Sonradan farkettim ki; martıların eksik olmadığı, güzel manzaralı çay bahçesinin masaları kare değildi. Ne şeklinde olduğununsa, önemi yok.

Saatin bir hayli ilerlediğinin farkına varınca, “Keşke, az aşağıdaki, çay bahçesine gitseydim” diye düşündü. Bak..! yine “keşke” demişti işte! Ne çok “keşke” diyordu son zamanlarda. Oysa pişman olmak hiç O’na göre değildi eskiden.

Çayından bir yudum daha almak için davrandı, fakat son yudumunu çoktan içmişti. Bunun üzerine okkalı bir küfür savurdu. Zannediyorum biten çaya değildi bu küfür. İstisnasız her hareketinde ileri geri tıkırdayan masaya olabilirdi ama. “Yine gelmeyecek” dedi, derinden bir iç çekerek. Sonra kalktı ve yavaşça uzaklaştı sur manzaralı mütevazı çay bahçesinden... ve tabi masaları kare şeklinde..

...

Daha gideli iki dakika olmamıştı ki, hemen hemen O’nunla aynı yaşlarda, aynı boyda olmasına rağmen yürürken daha dik duran, şüphesiz O’ndan daha cesur ve O’ndan daha kararlı başka biri geldi mütevazı çay bahçesine... Belli ki sık sık geliyordu O’da bu mekana. Her zaman oturduğu, eski bir tarihte çay ocağına bakan köşesine adını ve soyadının baş harfini kazıdığı kare şeklindeki masaya oturdu. Gariptir; sevemediğim, koyu renkli örtüler artık serili değildi. Ve cebinden dikkatlice çıkarttığı, üç ayrı cemreyi özenle yerleştirdi, masanın adının yazılı olmadığı diğer köşelerine...

Hava biraz olsun ısındı mı bilmiyorum. Çünkü orada değildim...

Ama gördüm ki; masa artık sallanmıyordu...   


Yusuf Demirtaş

GÜYA YAZI DİZİSİ – 2

BÜYÜK BİR DENİZİN ÖTESİNE GEÇMEK



“Büyük” çokça abartıldı biz büyürken. İnsanoğlunun başına ne geldiyse “büyük” ile başlayan sıfat tamlamalarından gelmiş olduğundan belki de, hep korkutularak büyütüldü çocuklar her türlü “büyük”ten... Tanrı’dan korkutuldu mesela; halbuki kimse sorgulamadı küçücük bir dimağın korktuğu şeyi nasıl sevebileceğini, sevemediğine ise nasıl inanacağını kimse düşünmedi. Öğretmenle başladı “büyük” devlete olan korku. Peşinden okul müdürü... Hangi çocuk yoktur ki koridorda okul müdürünü gördüğünde yolunu değiştirmesin? Ardından profesör geldi, sonra bilumum bürokratlar ve tabi “büyük” devletin en “büyük”leri...

Büyük olan her şeyden durmadan korkutulduk. Ne sorgulamaya cesaret edebildik..ne düşünmeye.. ne de karşı çıkmaya...

Büyük hayaller kurabilmenin lüks sayıldığı bir topluluktu içinde yaşadığımız. Korkarak büyüdük neticede, sahip olabildiğimiz yegane “büyük”, korkularımız oldu. Anlamlandırılamayan gerekçelerle engelledik kendimizi sürekli bir şeylerden. Bahanelerle kamufle ettik “büyük” korkularımızı.

Ve bundandır ki en büyük cesaretimiz, bir hayalin peşinden gitmek oldu hep. Sanki doğru olan, aslolan bu değilmiş gibi...

Benim “en büyük cesaretim”, büyük bir denizin ötesine geçmek oldu. Geçtiğimde anladım, yaşadığım toplumun beni durmadan korkuttuğu o “büyük”ler bu denizin yanında fazla küçüktü. Geçtiğimde anladım, kurduğum tüm hayaller, beklentilerim, beklediklerim; eğer onlara sımsıkı sarılmazsam, bu koskoca denizin içinde kaybolmaya fazla müsaitti.

Çok farklı şeyler yoktu halbuki o denizin ötesinde. Yine insanlar gördüm kimisi başka renkte bakıyordu dünyaya, o kadar..yine hayatlar gördüm başka telaşların peşinden sürükleniyordu, o kadar..yine istekler, alabildiğine çok istemeler vardı etrafta. -Tarih boyunca paylaşmayı öğrenemediğinden belki ademoğlu, her yerde sergiler tüm isteklerini.- Yine onları gördüm duvarlarda, binalarda, gazetelerde, dükkanlarda... Hatta insanların gözlerinde bile istemeler vardı.

Ürkmedim desem yalan, bir süre (hatta hala) tedbirli yaklaştım buranın insanına. Güvensizliğim sesimin titreyişinden ele verdi kendini hep ama çok yadırganmadı bu güvensiz tavrım. Neticede sürekli korkutulurak bir arada tutulmaya çalışılan bir toplumun içine gelmiştim artık. Herkes güvensizdi burada diğerine... Herkes görünmez zırhlara bürünüp çıkıyordu sabahları evlerinden... Hele dışarıdan gelen bir yabancı, üstelik mezopotamyanın suyunu içmiş bir yabancı, mutlak tehlike potansiyeliydi.

Güvensizliklerini belli ettiler her fırsatta belki ama gülümsemelerini esirgemediler hiç. Çünkü güvensizlik sadece alışkanlıktı onlara göre. Sıradan ve günlük bir rutindi güvenmemek, tıpkı gülümsemek gibi. Ve belli ki; gülümsemeyi unutmamak için çok çaba sarfetmelerine de lüzum yoktu. Gülümseme zamanlarında sadece gülümsemeyi düşünüyorlardı mesela... Ne gelecek kaygısı, ne ay sonu karamsarlığı ne de “büyük” korkular... Sadece gülümsemek düşüncesi, hepsi o kadar...


Belki devam eder....


Yusuf Demirtaş

GÜYA YAZI DİZİSİ – 1

GİTMEK ÜZERİNE...



Gitmek, gereğinden fazla klişe gelmiştir bana çoğu zaman. Eylem olarak değil belki ama sözcük olarak apaçık ve alabildiğine klişedir “gitmek.” Umutsuz romantiklerin ve dikkat çekmek isteyen platonik aşıkların, dillerinden düşmemesine rağmen nedense uygulamaya geçiremedikleri; kimin ne zaman karşılaşacağı hiç belli olmayan, düşüncede çokça cesur ama pratikte oldukça korkak, klişe bir sözcüktür “gitmek.”

Hem.. En uzak nereye gidebilirsin ki zaten, bazen burnunun ucunu görmekte zorluk çektiğin, güneşe gözlerini tüm şaşkınlığıyla açarak bakmayı bile beceremediğin bir dünyada... En uzak nereye gitmeyi isteyebilirsin ki, yanına ufak da olsa bir çanta aldıktan sonra. –Denediniz mi bilmiyorum; bir çantanın alamayacağı yük yoktur taşıması göze alındığında. Ben denedim oradan biliyorum.-

Düşüncede çokça cesur ama pratikte oldukça korkak fazlasıyla da klişe bu sözcük, öyle basit bir eylem olamamıştır ne yazık ki... Yani sanıldığının aksine kimse arkasını dönüp, -o da yetmezmiş gibi- çekip gidemez hiç bir yerden... Ya götürülecek ne varsa koyar çantasına yahut kimseye farkettirmeden bırakılacak ne varsa saklar bir köşeye, gün olur belki dönerim diye...

Her giden, korkak gider aslında yanında götüremediklerinden...

“Gitmek” sözcüğünün klişeliğinden midir bilinmez, bunu eyleme döken kişi yani “giden”, daha melankolik olur sanki standart melankolikliğinden. Zaten melankoli çağında yaşıyorsanız eğer, yadırganmaz bir parça melankoli fazlası. Çünkü bir seçim değildir “gitmek” asla. Belki tercih sayılabilir ama melankoli çağında birbirinden çok farklı anlamlar taşır, seçmek ya da tercih etmek...

Kuvvetle muhtemel bundandır ki; Her giden biraz da mahcup gider geride bıraktıklarına...

“Giden,” genel kanının tersine, yalnız değil çok kalabalık gider bir de... İnsan aslında en yalnız olduğunda sıkılır ya kendindeki gereksiz kalabalıktan, işte aynen öyle kalabalık gider. Bunalır kafasının içindeki bu lüzumsuz kalabalıktan ve olabilecek en klişe biçimde, sözcük anlamıyla kullanır gitmeyi; çok uzaklara gitmek ister. İstediği “uzak” çok yakınlarındadır ya kimse de, dolmuşlarda ısrarla ikinci sırada oturan, inatçı teyzeler gibi şöyle sertçe, çivileme dürtmez omuzunu; “uzak” da tıpkı “gitmek” gibi fazla klişe bir sözcüktür diye...

Pişmanlık ise; zaten haddinden fazla melankolik olan “gideni” iyice çekilmez hale getirir. Yapılamamış her şey için zaman sorumlu tutulur. Zamanın ne kadar hızlı geçtiğine dair birbirinden tatmin edici yalanlar söylenir boşluğa doğru...

Ve tabi anlaşılacağı üzere;

Her giden, pişman da gider geniş zamanlarda yapamadıklarına...

Devam edecek... (Güya Yazı Dizisi-2 Büyük bir denizin ötesine geçmek..)


Yusuf Demirtaş